Geschiedenis


Het ontstaan van het Huis van Verhalen

Vuurwerkramp: 13 mei 2000

Op deze dag werd een wijk verwoest. Mensen waren ontredderd en verloren niet alleen naasten, vrienden of bekenden, maar velen verloren ook hun huis en alles waar daarbij hoorde. Een totaal van 650 huizen werd direct getroffen door de ramp, naast bedrijven en verenigingen.

In die eerste, chaotische, uren werden mensen opgevangen in de Diekmanhal.
Later ook op de vliegbasis Twente, in verzorgingstehuizen etc.

Gelukkig konden veel gezinnen al snel een (tijdelijke) herhuisvesting worden aangeboden.

Mensen die de ramp direct en indirect meemaakten, zaten en zitten vol met verhalen. Verhalen die zo belangrijk zijn in het verwerkingsproces. Verhalen die verteld moeten worden en nooit vergeten.

 

 

Pastoraat na Ramp

Kort geleden is het startsein gegeven voor het oecumenisch project ‘Pastoraat na Ramp’. Het is een initiatief van de Rooms-katholieke en de Samen op Weg kerken in Enschede. Natuurlijk hebben de kerken in de negen maanden daarvoor niet stilgezeten. Al vanaf de eerste dag zijn er vrijwilligers in touw geweest voor bezoekwerk en andere hand en spandiensten. Trouw aan mensen vraagt om een lange adem. Het nieuwe project wil daaraan zijn bijdrage leveren. Extra steun, waar nodig en verder kijken hoe de krachten voor de eerstkomende jaren het beste gebundeld kunnen worden.  Het is onze ervaring dat mensen elkaar hard nodig hebben om de moed niet te laten zakken, wanneer het allemaal even te veel wordt of alles tegen zit. En zo wil het project er ook zijn voor mensen: een oor voor het verhaal dat nog lang niet is uitverteld en een steun in de rug. Bovendien wil het project een duidelijk aanspreekpunt zijn voor andere organisaties die oog en oor hebben voor mensen die getroffen zijn door de ramp.

Bron: http://www.vuurwerkramp.enschede.nl

De gezamenlijke kerken richtten het “Pastoraat na Ramp” op om de getroffenen een plek te bieden waar mensen hun verhaal konden vertellen. Een luisterend oor, een kopje koffie en vooral tijd en begrip om het verhaal te horen en misschien praktisch advies.

 

Men begon door met een bolderkar met een paar klapstoelen en een thermos koffie/thee door de wijk te trekken en de kar op willekeurige plekken neer te zetten. Mensen hadden een plek waar ze hun verhaal konden vertellen, keer op keer als dat nodig mocht blijken. Er was altijd iemand met een luisterend oor.

Hierbij werd (en wordt nog steeds) uitgegaan van de presentietheorie (uitgaan van het goed van de ander en niet van de eigen goede bedoelingen).

De bolderkar staat nog steeds in het Huis van Verhalen en wordt tijdens de inloopmiddagen buiten gezet om u uit te nodigen binnen te wandelen en bij een kop koffie of thee uw verhaal te delen.

 

Vijf jaar is niet genoeg

Gaandeweg bleek dat een project dat eerst 5 jaar zou duren, na die 5 jaar niet afgerond kon worden.
De behoefte van de mensen om te kunnen praten over de ramp was na 5 jaar nog steeds groot. Om in die behoefte te voorzien is er verder gekeken naar de oprichting van een algemene stichting, zodat er niet door de naam een drempel zou zijn voor niet-religieuze bezoekers en vrijwilligers.

Zo is het Huis van Verhalen ontstaan. Een plek die door de naam al aangeeft wat het doel is.

Het Huis van Verhalen startte aanvankelijk ook met vrijwilligers Daarnaast waren één part-time directeur en een coördinator voor de rondleidingen in dienst van de stichting.

Tegenwoordig werken ambassadeurs, gastvrouwen, administratieve krachten en mensen die meehelpen met de buurtmaaltijd, alleen nog op vrijwillige basis voor het Huis van Verhalen.

 

Huis Van Verhalen krijgt een nieuwe locatie

Tubantia – december 2007 

 

Sinds 2007 is het Huis van Verhalen in een prachtige locatie gevestigd, als onderdeel van de Wijkvoorziening Prismare

Het Huis van Verhalen is uitgegroeid van een plek waar mensen hun verhaal kunnen vertellen tot Huiskamer van de Buurt. Op maandagavonden wordt er ook een, druk bezochte, buurtmaaltijd georganiseerd en daarnaast zijn er creatieve cursusmiddagen en -avonden. Op dinsdag- tot en met vrijdagmiddag organiseert het Huis van Verhalen inloopmiddagen. Mensen zijn welkom om binnen te lopen. Er wordt koffie of thee geschonken en verhalen worden verteld en gehoord.

Maar de verhalen van mensen zullen altijd de belangrijkste plek blijven innemen.

De Stilteruimte
In het Huis van Verhalen vindt u de Stilteruimte

In de Stilteruimte staat het oorspronkelijke monument dat op het Roomveldje stond en aan de muur hangt de prachtige Feniks, ontworpen door Brenda Bleijenberg.

De Feniks is een symbool in meerdere culturen. Een vogel die in staat was steeds weer opnieuw uit zijn eigen as geboren te worden.

Het monument in de stilteruimte is het oorspronkelijke monument dat op het Roomveldje stond. Door de rechte vormen was het een gewild object voor spelende kinderen en honden.

Met toestemming van Brenda Bleijenberg is het 650 kilo wegende monument toen verplaatst van het Roomveldje naar de Stilteruimte.

Monument op het Roomveldje

Het huidige monument op het Roomveldje heeft een iets andere vorm

.